ทำไมภาษาอังกฤษถึงมีคำเยอะขนาดนี้?
ภาษาอังกฤษแทบไม่เคยทิ้งคำไหน และยืมคำใหม่จากใครก็ได้ ผลลัพธ์คือคลังคำศัพท์ที่มีหางยาวอย่างน่าทึ่ง
แกนกลางแบบเจอร์แมนิก
ชั้นที่เก่าแก่ที่สุดคือภาษาอังกฤษเก่า ภาษาของชาวแองโกล-แซกซัน คำที่เราใช้บ่อยที่สุดมาจากชั้นนี้: house, water, mother, eat, sleep, good, day คำเหล่านี้สั้น พบได้ทุกที่ และเต็มรอบที่ 1 ของแบบทดสอบ
ไวกิ้งบนโต๊ะอาหาร
ผู้ตั้งถิ่นฐานชาวนอร์สทิ้งคำในชีวิตประจำวันไว้มากอย่างน่าแปลกใจ: sky, egg, knife, skin และ window ที่มาจาก vindauga แปลว่า “ตาของลม” ภาษาอังกฤษถึงกับยืมคำสรรพนามจากพวกเขา: they, them, their บางครั้งทั้งสองรูปก็อยู่รอด: shirt (อังกฤษ) กับ skirt (นอร์ส) งอกจากรากโบราณเดียวกัน
ชาวนอร์มันเข้ามา
หลังปี 1066 ภาษาฝรั่งเศสกลายเป็นภาษาของราชสำนัก กฎหมาย และครัวของคนรวย ตัวอย่างคลาสสิก: สัตว์ในทุ่งยังใช้ชื่อภาษาอังกฤษ (cow, pig, sheep) ส่วนเนื้อบนโต๊ะได้ชื่อภาษาฝรั่งเศส (beef, pork, mutton)
สามวิธีพูดสิ่งเดียวกัน
ชั้นแล้วชั้นเล่าทำให้ภาษาอังกฤษมีชุดคำความหมายใกล้เคียงกันครบชุด แต่ละคำมีรสชาติของตัวเอง:
| อังกฤษเก่า | ฝรั่งเศส | ละติน |
|---|---|---|
| kingly | royal | regal |
| ask | question | interrogate |
| rise | mount | ascend |
คำเรียบง่ายมาจากภาษาอังกฤษเก่า คำที่ขัดเกลามาจากภาษาฝรั่งเศส และคำทางการมาจากภาษาละติน การรู้ทั้งสามคำคือส่วนสำคัญของคลังคำศัพท์ที่กว้าง
ภาษาละตินและกรีกนับพัน
ในยุคเรอเนสซองส์ นักปราชญ์ยืมคำนับพันจากภาษาละตินและกรีก เช่น atmosphere, skeleton และ encyclopedia นักวิจารณ์เยาะเย้ยคำเหล่านี้ว่า inkhorn terms หรือ “คำจากกระปุกหมึก” ตามเขาสัตว์ใส่หมึกที่นักปราชญ์ใช้เขียน แต่หลายคำก็ยังอยู่มาจนทุกวันนี้
ยืมมาจากทุกที่
- ketchup จากภาษาจีนฮกเกี้ยน ผ่านภาษามลายู และ tea จากการออกเสียงแบบจีนตอนใต้
- shampoo จากภาษาฮินดี ที่แปลว่า “กด” หรือ “นวด”
- robot จากภาษาเช็ก คิดขึ้นสำหรับบทละคร R.U.R. ของคาเรล ชาเปก ในปี 1920
- tsunami จากภาษาญี่ปุ่น safari จากภาษาสวาฮีลี kindergarten จากภาษาเยอรมัน
- chocolate และ tomato จากภาษานาวาตล์ ผ่านภาษาสเปน
- algebra และ alcohol จากภาษาอาหรับ
และภาษาอังกฤษก็สร้างคำเองด้วย
นอกเหนือจากการยืมทั้งหมดนี้ ภาษาอังกฤษสร้างคำใหม่อยู่ตลอดเวลา ทั้งเอาคำมาต่อกัน (smartphone, sunflower) ผสมคำ (brunch, smog, motel) ตัดคำ (phone, flu, exam) และเปลี่ยนอักษรย่อเป็นคำ (laser, scuba) พจนานุกรมเพิ่มคำใหม่หลายร้อยคำทุกปี
แล้วมันเป็นภาษาที่ใหญ่ที่สุดหรือเปล่า?
ไม่มีใครตอบได้แน่ชัด เพราะขึ้นอยู่กับว่าคุณนับอะไรเป็นคำ ภาษาเยอรมันเขียนคำประสมยาว ๆ เป็นคำเดียว ส่วนคำภาษาอังกฤษคำเดียวอย่าง run ก็มีความหมายนับสิบ ที่แน่ ๆ คือพจนานุกรมภาษาอังกฤษบันทึกคำไว้หลายแสนคำ และแม้แต่นักอ่านตัวยงก็รู้จักเพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น
หางยาวนี้แหละคือสิ่งที่รอบที่ 3 และ 4 วัด เกือบทุกคนรู้จักคำในชีวิตประจำวันเกือบทุกคำ แต่ในรอบคำหายากนี่เองที่คลังคำศัพท์ของแต่ละคนแยกห่างจากกันจริง ๆ